Finał Ligi Tradowej 2024 [relacja]

W wielkim stylu zakończyliśmy 9. edycję Ligi Tradowej WKW. Była prelekcja, było wyzwanie wspinaczkowe, było rozdanie licznych nagród, impreza z DJ i tańcami do rana, a nawet warsztaty doszkalające. Czy to już impreza rangi festiwalu? Możliwe. Z pewnością, hucznie pożegnaliśmy tegoroczną Ligę Tradową. A pogoda dodała jej niezwykłego uroku i kolorów, ozdabiając w przepiękne kolory złotej i słonecznej jesieni.

Celebrację Ligi rozpoczęliśmy od piątkowej prelekcji, której gościem był Oswald Rodrigo Pereira – filmowiec, reporter i himalaista. Oswald przeniósł nas w najwyższe góry, pokazując fragmenty filmów i zdjęć dokumentujących „MAD Ski Project 2024: Makalu i Kanczendzonga”, czyli tegoroczny projekt, w którym w zespole z Bartkiem Ziemskim wyruszył na dwa ośmiotysięczniki, Makalu i Kanczendzongę.

Polacy weszli na piąty wierzchołek ziemi w maju, bez korzystania z dodatkowego tlenu z butli i bez personalnego wsparcia Szerpów. Bartek Ziemski zjechał ze szczytu na nartach. Oswald dokumentował ten wyczyn filmowo i fotograficznie. Jeszcze w tym samym miesiącu, obaj stanęli na szczycie Kanczendzongi jako pierwsi w sezonie po samotnym i wyczerpującym ataku. Bartek zjechał z niego na nartach, stając się pierwszą osobą w historii, która tego dokonała. Oswald sfilmował zjazd, po czym rozpoczął 25-godzinne zejście do najwyższego obozu, zaliczając po drodze nocny biwak. Ciężko opisać emocje, jakie odczuwaliśmy, oglądając niesamowite zdjęcia himalajskich szczytów w świetle poranka lub pierwszych ujęć z drona wykonanych na Kanczendzondze. Po prelekcji mieliśmy jeszcze kilka pytań do Oswalda. Na nasze szczęście, chętnie i cierpliwe na nie odpowiadał.

Sobota zaczęła się dość wcześnie, szczególnie dla tych osób, które zdecydowały się wziąć udział w Maratonie Tradowym. O 8:30 na Przełęczy Karpnickiej stawiło się 15 drużyn – zespołów, które punktualnie o 9 wyruszyły w podbój Rudawskich i Sokolich turni.

.

.

Jeżeli przypadkiem mijaliście w Rudawach lub Sokołach, wspinaczy w pełnym rynsztunku, z mapami w poszukiwaniu kolejnej turni, to byli nasi klubowicze i klubowiczki. Mieli jedno proste zadanie — do godziny 15 zdobyć jak największą liczbę turni, wchodząc na nią zespołem, dowolnie wybraną drogą tradową.

Za turnię i styl drogi były punkty. Wszystkim zależało na zdobyciu największej liczby i turni i dróg. Pierwsze miejsce mógł zdobyć tylko jeden zespół, a było o co walczyć! Na zwycięskie zespoły czekały nagrody od Wild Country.

O godzinie 18 zaczęliśmy ceremonię nagradzania zwycięzców. Jako pierwsi nagrody odebrali zwycięzcy w Maratonie Tradowym.

Pierwsze miejsce z 18 zdobytymi turniami i liczbą punktów 3 515 zdobyli “Janusze Alpinizmu”, czyli Marcin i Przemek. Drugie miejsce z 19 zdobytymi turniami i sumą punktów 2 977, zajął zespół “Piotr & Piotr”, czyli Piotr i Piotr Trzecie miejsce z 12 turniami i 2 200 punktami, zajął zespół “Stare Kurczaki”, czyli Patryk i Radek. Spośród pozostałych drużyn wylosowaliśmy jedną, która otrzymała nagrodę niespodziankę. A dla wszystkich pozostałych uczestników maratonu, mieliśmy pamiątkowe szczoteczki, które z pewnością przydadzą im się na skalnych mchach. 

Przyszedł czas na oficjalne zakończenie 9.edycji Ligi Tradowej WKW. Krzysztof Zabłotny, jako główny organizator tegorocznej ligi, rozpoczął ceremonię od krótkiego podsumowania i cyferek. A te potrafią porządnie rozpalić wspinaczy i wspinaczki, więc i w tym przypadku nie mogło być inaczej. Sami się przekonajcie! 

  • Liczba wszystkich uczestników: 87 (64 z klubu)
    • Mężczyzn: 63 (49 z WKW)
    • Kobiet: 24 (15 z WKW)
  • Liczba wszystkich zrobionych dróg: 2 109 
  • Najczęściej robiona droga – Do Grzyba – 37 razy
  • Najmocniejsze przejście:
    • Sekretna Rysa VI.4 – Piotrek Kołodziej 
    • Eldorado VI.3 – Kamila Zarabska, Beata Dziedzic, Sylwia Karpińska 

Później przeszliśmy do wręczenia nagród, a było co wręczać!


Kategoria OPEN

  • Kobiety:

Miejsce 1 – Marta Bogdanowska (Marcia)

Suma punktów – 9 532.13

Liczba dróg – 113

Nagroda – Bon na dowolną parę butów Evolv (nagroda ufundowana przez Evolv)

.

Miejsce 2 – Sylwia Karpińska

Suma punktów – 8 680.75

Liczba dróg – 104

Nagroda – Friend wspinaczkowy Wild Country Offset Zero 0.5/0.75

.

Miejsce 3 – Agnieszka Mazur

Suma punktów – 7 221.19

Liczba dróg – 75

Nagroda – Kości Wild Country Super Light Offset Rock 5-10

.

  • Mężczyźni:

Miejsce 1 – Franek Parypa

Suma punktów – 13 885.31

Liczba dróg – 141

Nagroda – Bon na dowolną parę butów Evolv (nagroda ufundowana przez Evolv)

.

Miejsce 2 –Piotr Kołodziej (Piotrek)

Suma punktów – 10 020.31

Liczba dróg – 149

Nagroda – Friend wspinaczkowy Wild Country Offset Zero 0.5/0.75

.

Miejsce 3 – Kevin Wolny

Suma punktów – 8 782.06

Liczba dróg – 119

Nagroda – Kości Wild Country Super Light Offset Rock 5-10


Kategoria WKW

  • Kobiety:

Miejsce 1 – Marta Bogdanowska (Marcia)

Suma punktów – 9 532.13

Liczba dróg – 113

Nagroda – Zestaw friendów wspinaczkowych Wild Country Friend Set 1-2-3

.

Miejsce 2 – Agnieszka Mazur

Suma punktów – 7 221.19

Liczba dróg – 75

Nagroda – Friend wspinaczkowy Wild Country Offset Zero 0.2/0.3 + Bon na naprawdę obuwia od Climbcrafters

.

Miejsce 3 – Ewa Serzysko

Suma punktów – 2 617.63

Liczba dróg – 40

Nagroda – Friend wspinaczkowy Wild Country Offset Zero 0.1/0.2

.

  • Mężczyźni:

Miejsce 1 – Piotr Kołodziej (Piotrek)

Suma punktów – 10 020.31

Liczba dróg – 149

Nagroda – Zestaw friendów wspinaczkowych Wild Country Friend Set 1-2-3

.

Miejsce 2 – Kevin Wolny

Suma punktów – 8 782.06

Liczba dróg – 119

Nagroda – Friend wspinaczkowy Wild Country Offset Zero 0.2/0.3 + Bon na naprawdę obuwia od Climbcrafters

.

Miejsce 3 – Damian Mazur

Suma punktów – 6 020

Liczba dróg – 61

Nagroda – Friend wspinaczkowy Wild Country Offset Zero 0.1/0.2


Kategoria Największa liczba przejść:

Piotr Kołodziej (Piotrek) z niesamowitą liczbą przejść – 149 dróg. Nagrodą był friend wspinaczkowy w rozmiarze 6 (piękna zielona parasolka), ufundowany przez Schronisko PTTK Szwajcarka i Bar & Agrotustyska Karioka.

Kategoria Losowanie nagród: 

Warto było walczyć w tegorocznej edycji Ligi. Na uczestników czekały dodatkowe nagrody! 

Spośród osób, które zrobiły powyżej 40 dróg, główną nagrodę ufundowaną przez Wild Country –  zestaw friendów wspinaczkowych Friend SET 0.4, 0.5, 0.75, otrzymał Piotr Ćwirko-Godycki (liczba dróg 53). 

W drugiej podkategorii, czyli losowaniu spośród osób, które zrobiły powyżej 20 dróg, było co wręczać i wielu uczestników przekonało się, że trud, który włożyli, został nagrodzony. Kolejną nagrodę ufundowaną przez Wild Country – kości Wild Country Super Light Offset Rock 5-10, otrzymał Przemek Kruk (40 dróg). A Wiktor Luzarowski (22 dróg) otrzymał zestaw kości Wild Country ON WIRE ANODISED SET 1-10, również sponsorowany przez Wild Country. Sławek Jarmoliński (26 dróg) wylosował przyrząd do asekuracji Wild Country PRO GUIDE LITE, 3 sztuki Wild Country XENON HMS trafiły do Ewy Serzysko (40 dróg), a garderoba Sylwii Karpińskiej (104 drogi) wzbogaciła się o purpurową czapkę z daszkiem od Wild Country.

.

.

.

To jeszcze nie koniec nagród. Czterech szczęśliwych uczestników wyjechało z Mniszkowa z bonem od Climbcrafters, z 50% zniżką na naprawę obuwia wspinaczkowego. Kilkoro osób otrzymało też pamiątkowe koszulki Ligi Tradowej z tegoroczną wyjątkową grafiką. 

Uff, na tym ceremonia wręczania nagród dobiegła końca! Ogromnie dziękujemy Sponsorom: Wild Country, Evolv, Climbcrafters, Schronisku PTTK Szwajcarka, Barze i Agroturystyce Karioka oraz Zarządowi Klubu WKW, za wszystkie wspaniałe i bardzo przydatne nagrody!

W programie tego wieczoru mieliśmy jeszcze Super Finał, czyli coś, co rozpalała wyobraźnię wszystkich! Co tym razem Krzychu przygotował? I jak bardzo będą boleć ręce?!

Relacje z tej części soboty, tak opisała Marta: „Po ogłoszeniu wyników i rozdaniu nagród za ligę tradową przyszedł czas na Super Finał. W tym roku do pokonania była przewieszona ryska. Należało pokonać rysę najpierw do góry, następnie obrócić się w dachu i kontynuować zejściem w dół, aby finalnie zadzwonić dzwoneczkiem. Emocji było naprawdę sporo, a doping publiczności był niesamowity. Wspinacze wykazali się nieprzeciętnymi zdolnościami do klinowania całych dłoni, palców oraz stóp. Dla większości uczestników cruxem okazało się miejsce, gdzie rysa była najwęższa. Wynikało to z faktu, że co poniektóre dłonie nie mieściły się w szczelinę. Uczestnicy dawali z siebie 100%, nie raz okupując to ranami i obtarciami na dłoniach (oby szybko się goiło)! Poziom poświęcenia można zmierzyć w ilości pozrywanego papieru ściernego. Niezastąpionym w Super Finale okazał się Franek Parypa, który bez większych problemów (przynajmniej tak to wyglądało) pokonał rysę dwukrotnie. Jednakże z tego co mi wiadomo, sekret swojego sukcesu zachował tylko dla siebie.

Z kobiet najdalej dotarła Agnieszka Mazur – gratulacje! Nieobecni niech żałują” Dziękujemy HeartBeat za odzieżowe nagrody, które otrzymali zwycięzcy Super Finału! 

Na tych, co nie czuli się na siłach, aby zmierzyć się z trickową rysą Krzycha, czekał inny zestaw rys. Niemniej sprawiający ból rąk… Crack box Wild Country dostarczył wiele radości klubowiczom! Każdy chciał się zmierzyć z zestawem różnej szerokości rys i wytrzymać w zwisie jak najdłużej! Niektórzy zdobyli umiejętności nowego klinowania dłoni w szczególnie szerokich ryskach.

I na tym zakończyliśmy oficjalną część soboty a rozpoczęliśmy tą mniej oficjalną – integracyjną, pełną prób i walk z rysą, ale też tańców i rozmów do późnych godzin nocnych.

Kto późno poszedł spać, ten mógł mieć problem ze wstaniem w niedzielę. A na część uczestników czekały warsztaty doszkalające i spóźnienie nie wchodziło w grę! 

Pierwsza grupa zaczynała warsztaty z autoratownictwa z Krzyśkiem Zabłotnym, o 9 rano i to pod Szwajcarką. Mimo wczesnej pory wszystkim zależało, żeby być na czas i wyciągnąć z tych warsztatów najwięcej.

Maciek podzielił się z wami swoimi wrażeniami: „Miałem okazję brać udział w szkoleniu z autoratownictwa, które prowadził nasz doświadczony klubowy kolega Krzysztof Zabłotny. Przy pięknej pogodzie i w miłej atmosferze przez cały dzień na skale Trzy Korony, trenowaliśmy podchodzenie na linie przy pomocy prusików, awaryjny zjazd przez węzeł, opuszczenie oraz podnoszone partnera z górnego stanowiska a w przerwach między ćwiczeniami, rozmawialiśmy, w jaki sposób zachować się w sytuacjach awaryjnych, które mogą nas spotkać w górach. Moim zdaniem są to umiejętności, które warto znać i regularnie powtarzać. Dziękuję prowadzącemu za wszystkie cenne uwagi”.

.

Grupa, która pod okiem Michała Kajcy doskonaliła umiejętności klinowania w rysach, musiała dotrzeć na Malinową. Tak o warsztatach napisała Paulina: „Po krótkim omówieniu wyposażenia i zapoznaniu się z technikami przystąpiliśmy do praktyki. Na początku z poziomu gruntu próbowaliśmy odwzorować metody klinowania zaprezentowane przez instruktora. Następnie zmierzyliśmy się na wędkę z klasykami na Malinowej. Starając się jak najwięcej klinować, zrezygnowaliśmy z używania klam. Było to nie lada wyzwanie! Szczególnie pokonanie ukośnej rysy na Krwawej Pięści (VI+) przysporzyło nam sporo wysiłku – zachęcamy do podjęcia próby! Zróżnicowanie formacji występujących na Malinowej i Krowiarkach, pozwoliło nam spróbować wszystkich omówionych technik.

Klinowaliśmy palce, pięści, ramiona, uda, stopy, a nawet głowę! Patentowaliśmy wspinanie w rysach, przerysach i kominach. Ze względu na różne gabaryty, musieliśmy dostosować sposób klinowania do swoich parametrów. Wszystko pod czujnym okiem Michała, który dzielił się wieloma praktycznymi wskazówkami jak zmodyfikować ułożenie ciała.

.

.

Pomogło nam to lepiej zrozumieć specyfikę wspinania w rysach. Warsztaty były intensywne i bardzo rozwijające. Pierwsza Rysa (VI+) i Eldorado (Vi.2+/VI.3) czekają na nasze powtórzenia w stylu tradycyjnym!” 

Tuż obok grupy klinującej się w rysach, była ta doszkalającą się z budowania stanowisk u Tomasza Klisia. Było budowanie stanowisk dolnych, górnych i pośrednich. Omawiane były te standardowe jak pająk czy motyl, jak również mniej popularne a często przydatne na drogach tradowych, np. szeregowe, kaskadowe czy różne stanowiska z liny.

Była też chwila poświęcona dla stanowiska do wędki, co niby każdy wie, ale jednak często robimy to bez namysłu. W programie nie zabrakło także omówienia zjazdów z naturalnych punktów jak drzewa, głazy i zęby skalne oraz minimalistycznych, ale bezpiecznych stanowisk własnej budowy. Klisiu pokazał też mało znany sposób na zjazd z drzewa minimalizujący ryzyko zablokowania się liny. Ponadto podzielił się z uczestnikami, pomysłami na to jak poradzić sobie z brakami w sprzęcie – kreatywne wykorzystanie rdzenia liny, czy też pokazał, jak szybko topi się pętla z taśmy! W trakcie tego warsztatu uczestnicy co prawda mało się powspinali, ale za to ukończyli go z ogromną dawką wiedzy, która przyda im się w skalnych i górskich przygodach.

I to by było na tyle – 9.edycja Ligi Tradowej dobiegła końca. Kto doczytał do tego miejsca, ten sam może stwierdzić, że było to huczne świętowanie, na miarę wspinaczkowego festiwalu. Dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w tegorocznej Lidze i walczyli dzielnie do końca z drogami i o punkty. Dziękujemy wszystkim obecnym na Finale w Mniszkowie – bez waszej obecności, ta impreza by się nie udała! Ogromne podziękowania dla każdego, kto zaangażował się w pomoc przy organizacji, zarówno Ligi jak i Finału!

Wiemy z tajnego źródła, że ruszyły prace nad kolejną, już 10. edycją Ligi Tradowej WKW. Jubileuszowa edycja zobowiązuje, więc możecie się spodziewać, że będzie dobrze, a nawet bardzo dobrze. Startujemy w kwietniu i ponownie spotykamy się w Stodole w Mniszkowie na Finale w dniach 17-19 października. Rezerwujcie sobie już czas w kalendarzach! 

Dziękujemy! 

Natalia i Krzysztof  


Piz Badile

Luźna pogawędka o Cassinie na Piz Badile – 30.10.2024 [prelekcja]

Zapraszamy na kolejną prelekcję w – tym razem naszym prelegentem będzie nasz Klubowy Kolega Michał Truty. Przeniesie nas w świat Alp i opowie jak zdobyć Piz Badile (3308 m n.p.m.) drogami Nordkante oraz Cassin.

  • środa, 30.10.2024, godz 19:00
  • siedziba WKW, ul. Sokolnicza 40/1 Wrocław

Piz Badile to szczyt leżący na granicy włosko-szwajcarskiej. Droga Cassina to jedna z najsłynniejszych dróg w Alpach – 800m przewyższenia, trudności do VI+. Natomiast droga Nordkante to ok. 1200m, trudności sięgają V/V+.

Dominik Biarda i Michał Truty na szczycie Piz Badile

Michła Truty. Cytując partnera wspinaczkowego Michała: “wspaniały kolega, partner jak z książek i cudowny wzór do naśladowania jeśli chodzi o kontakty międzyludzkie. Młody i coraz mniej gniewny, posiadający wspaniałe wspinaczkowe pomysły, coraz bogatsze wspinaczkowe CV i umiejętności wspomagane doświadczeniem wyniesionym z pracy w dostępie linowym.”


Karpathos - eksploracyjny wyjazd Oli Przybysz

Karpathos – eksploracyjny wyjazd Oli Przybysz [relacja]


Celem trzytygodniowego wyjazdu na wyspę Karpathos w Grecji (sierpień/wrzesień 2024) była eksploracja potencjału wspinaczkowego i otwarcie jak największej liczby nowych sportowych dróg wspinaczkowych. Za główne założenie stawiałam sobie otwarcie nowej drogi wielowyciągowej.

Z przyjemnością informuję, że wszystkie założone cele udało się zrealizować. Podczas wyjazdu udało się otworzyć:

  1. Andrzej 5b, sektor Baywatch – droga otwarta w ramach szkolenia z otwierania sportowych dróg wspinaczkowych dla Antka Kowala
  2. Anna 5c, sektor Baywatch – droga otwarta w ramach szkolenia z otwierania sportowych dróg wspinaczkowych dla Antka Kowala
  3. Winsla 6b, sektor Achata – przebicie drogi
  4. Tesseract 8a+, sector Grotto de Finiki
  5. Maui 5b, sektor Tomaninu – droga otwarta w ramach szkolenia z otwierania sportowych dróg wspinaczkowych dla Niki Szafrańskiej
  6. Mona 5a, sektor Tomaninu – droga otwarta w ramach szkolenia z otwierania sportowych dróg wspinaczkowych dla Niki Szafrańskiej
  7. My Artemida 7a+, 5 wyciągów, 150m – akcja solo ground-up

Ponieważ Karpathos jest mi już dosyć dobrze znane, obijanie nowych dróg zaczęło się prawie od razu od mojego przylotu. Tak się złożyło, że kilka dni przed wyjazdem nabawiłam się kontuzji palca więc cała uwaga skupiła się na eksploracji a nie na wspinaniu.

W pierwszym tygodniu dołączył do mnie młody Wrocławski wspinacz Antek Kowal, który wykazał spore chęci do nauki otwierania nowych dróg. Po krótkim kursie teoretycznym razem otworzyliśmy (przy użyciu tytanowych kotew wklejanych) dwie łatwiejsze drogi w rejonie Baywatch: Andrzej 5b oraz Anna 5c.

Strona uaktualnionego przewodnika – sektor Baywatch (autor: Artur Kraszewski).

W międzyczasie zaczęłam również pracę nad nową drogą w mojej ulubionej Grotto de Finiki. Podczas kilku sesji obijania solo w dachu powstała droga Tesseract o przybliżonej trudności 8a+. Droga nadal czeka na pierwsze przejście, więc nazwa oraz wycena mogą ulec zmianie.

.

Antek Kowal podczas zjazdu z Tesseract.

Po wyjeździe Antka spędziłam kilka dni podchodząc pod większe ściany na wyspie Karpathos próbując jak najlepiej ocenić potencjał na otwieranie nowych dróg wielowyciągowych. Ostatecznie, zdecydowałam się na otwarcie ponad 150-cio metrowej drogi na ścianie w sektorze Eiar w rejonie Adia. Dostęp do tej ściany był zdecydowanie łatwiejszy niż do innych około 200m ścian na wyspie. Wysoka jakość skały i relatywnie łatwe dojście gwarantowały, że droga w tym sektorze będzie bardziej popularna niż na ścianach, które widziałam w innych części wyspy.

Jednak zanim zabrałam się za otwieranie drogi wielowyciągowej, zdecydowałam się na ponowne przeprowadzenie małego kursu z otwierania dróg, tym razem z Niką Szafrańską. W ramach kursu zdecydowałyśmy się na przebicie (wymianę asekuracji) na bardzo zardzewiałej i niebezpiecznej już drodze Winsla 6b w sektorze Achata Beach oraz na otwarcie dwóch nowych dróg na zapomnianej ścianie (nie istniała wcześniej w przewodniku) Tomaninu w rejonie Kastello: Maui 5b oraz Mona 5a. Rejon będzie umieszczony w następnej wersji przewodnika.

Strona z uaktualnionego przewodnika (autor: Artur Kraszewski).

Ostatnie kilka dni wyjazdu to skupienie się na moim głównym celu i wzięcie się za obijanie drogi wielowyciągowej. Założeniem było otwarcie linii, która byłaby najtrudniejszą tego typu drogą na wyspie jednocześnie nie chciałam, żeby droga była za trudna. Z doświadczenia wiem, że trudne drogi wielowyciągowe nie cieszą się dużą popularnością. Przedział trudności jaki mnie interesował to 6C-7C.

Otwieranie drogi zajęło mi cztery pełne dni z jedną nocą spędzoną u podstawy ściany. Nie obyło się bez niespodzianek, które dodały pewnej pikanterii całej przygodzie. Moja pierwsza próba dotarcia do szczytu i obijania ‘od góry’ nie powiodła się, i po dwóch godzinach wspinaczki solo po bardzo niestabilnym terenie, ostatecznie wróciłam pod ścianę i zdecydowałam się na obijanie w stylu “ground -up”. Ponieważ cała inicjatywa odbyła się solo, zachowanie szczególnie wysokiego bezpieczeństwa było niezbędne. Na moje nieszczęście, drugiego dnia pracy, trafiłam na całkiem spory, kilkunastometrowy odcinek bardzo kruchej ściany. Sama nie wiem jakim cudem udało mi się przehaczyć tę część. Stresu było na tyle dużo, że po wbiciu łańcucha i po wpięciu się w niego z podekscytowania napłynęły mi łzy do oczu. Ostatecznie zdecydowałam się na zmianę tego odcinka i poprowadzenie go bardziej stabilnym terenem znajdującym się kilka metrów po lewej stronie.

Ostatniego dnia pracy, po namowie deweloperów którzy odwiedzili Eiar kilka lat wcześniej, ponownie zdecydowałam się na próbę dostania się do szczytu ściany piechotą, tym razem próbując znaleźć szlak z innej strony. Tym razem dojście nie było aż tak wymagające i po pewnym czasie zrzuciłam linę w miejscu, gdzie powinna znajdować się moja droga. Niestety, oszacowanie było błędne i po zjeździe okazało się, że nie tylko nie jestem w stanie wypatrzyć swojej linii, ale całkowicie nie mam pojęcia, gdzie się znajduję. Małpowanie do góry i kolejna próba w innej części ściany przyniosła dokładnie takie same efekty.

Zdając sobie sprawę, że jest to ostatni dzień przed moim wylotem do Polski, postanowiłam a) że trzeba sobie w końcu kupić drona, b) nie czasu na kolejną próbę zrzucania liny i muszę kontynuować obijanie w stylu “ground-up” bo, mimo że ta metoda ma wiele niedoskonałości, to przynajmniej przynosi jakieś efekty.

Ostatnie kilkanaście metrów drogi obijałam już całkiem po ciemku kończąc pracę około pierwszej w nocy. W następnej wersji przewodnika ukaże się nowa wielowyciągowa droga My Artemida 7A/7A+.

Solo na ścianie.

.

Linia na pewno wymaga jeszcze wyczyszczenia, więc ktokolwiek zdecyduje się na próbę pierwszego przejścia drogi, bardzo mocno zachęcam do zaopatrzenie się w kask. Droga to “open project”, a ja planuje na nią wrócić w następnym sezonie.

Widok z połowy ściany sektora Eiar.

Aleksandra Przybysz


Piaskowcowe warsztaty dla członków WKW [relacja]

W weekend 20 – 22 września ‘24 w czeskich piachach pojawiło się niespotykanie dużo polskich wspinaczy (bo aż 26 osób), a to za sprawą warsztatów wspinaczkowych zorganizowanych przez WKW. Osobiście miałam przyjemność w nich uczestniczyć i chciałabym się podzielić z wami swoim doświadczeniem z tego wydarzenia.

Spotkaliśmy się już w piątek wieczorem na campie w Adrspachu w wąskim gronie, większość ekipy dojechała dopiero w sobotę rano (w tym ja). Podzieliliśmy się na 3 grupy i do każdej był przydzielony jeden instruktor. Dwie grupy działały wspólnie pod okiem Mikołaja Winiarskiego i Tomka Olszewskiego. Trzecia grupa była wspierana przez Sławka Szlagowskiego. Ja należałam do grupy Mikołaja i Tomka w związku z tym zrelacjonuję wam nasze działania.

W sobotę wystartowaliśmy z parkingu przy restauracji Dvůr pod skalami – Bischofstein. W nawiasie bardzo fajne miejsce turystycznie, warte odwiedzenia choćby dla pięknego widoku na panoramę piaskowcowych turni, który się rozpościera z ruin dawnego zamku Bischofstein. Rejonik wspinaczkowy nazywa się Bisik i jest stosunkowo mały. Wspinanie jest na niewysokie max 30 m turnie. Zaletą tego rejonu są właśnie krótkie i różnorodne drogi, dobre na pierwszą przygodę z czeskim piaskowcem. Wiele turni się kładzie i dzięki temu ma łatwiejsze opcje wspinaczki. Poza tym królują tu rysy.

.

Poprowadziliśmy następujące drogi:

  • turnia “Skaut” drogi *Pionyrska stezka VIIb, *Voblaky – Varianta VIIIb oraz *Kamaradska VIIa
  • “Velka Basta” rysa *Vegetarianska VIIa
  • turnia “Kobra” droga *Jihozapadni Hrana horni varianta V oraz *Kobrik VIIa
  • “Kralikarna” rysa *Serkova spara VIIa
  • turnia “Trn” droga *Severovychodni stena V ze skokiem na turnie obok i rysa *Udolni VIIa
  • turnia “Ruze” rysa *Jihovychodni spara VIIa oraz *Stara cesta III

.

W niedzielę nasza część grupy udała się do Adrspachu zmierzyć się z dużo poważniejszymi drogami. W tych samych zespołach nasi instruktorzy dobrali pod każdy team odpowiednią drogę. Wcześniej omawiając ich specyfikę i asekurację.

Udało się wejść następującymi wariantami:

  • turnia “Yamaha” droga *Walkman VIIc
  • turnia “Babiccina Lenoska” droga *Petkova V
  • turnia “Vinnetou” droga *Stara cesta VIIa
  • turnia “orli Hnizdo” *Stara cesta V
  • turnia “Dzban” droga *Janebova VIIa

Wspinanie w Adrspachu sprawiło wszystkim ogromną satysfakcję, radość i niektórzy osiągnęli wręcz stan “ZEN”. Nie da się opisać uczucia wpięcia do kruha po przejściu 10 m komina albo rysy, gdy przelot jest hen daleko za nami. Do tego ten widok ze szczytu, który wynagradza trud wspinania w tak niekomfortowych psychicznie warunkach.

Dla tych, którzy z czeskimi piachami nie mieli styczności wyjaśnię, że panuje tu inna etyka wspinania i osobne zasady. Nie używamy magnezji, stałe przeloty (kruhy) są osadzane bardzo rzadko w miejscach, gdzie nie można się inaczej asekurować a jest ryzyko odpadnięcia. Asekurujemy się węzełkami, taśmami i ufonami. Nie wędkujemy i wspinamy się zespołowo, jedna osoba prowadzi druga idzie na drugiego. Po wejściu na turnie zjeżdżamy samodzielnie w dół. Przydaje się zatem lina 70 m, bo wystarcza na zjazd z wielu turni.

Jeden z uczestników warsztatów doświadczył odpadnięcia w trakcie prowadzenia drogi i niestety wyrwał ucho skalne, przez które miał przewiązaną taśmę jako punkt asekuracyjny. Zatrzymał się na niższym przelocie z węzła. Na szczęście nic się mu nie stało, a sprzęt zadziałał prawidłowo.

Na koniec chciałabym podziękować naszym instruktorom, którzy w miły i przyjacielski sposób poprowadzili te warsztaty. Dostaliśmy dużo bezcennych informacji na temat podstaw wspinania w piaskowcu, zwłaszcza w rysach. Mikołaj wykonał świetną pracę przy wyborze dróg, które były stosunkowo bezpiecznie, ciekawe i piękne. Szczegółowo nam je opisał i pomógł przygotować asekurację. Dostaliśmy mapki, topa i wszystkie potrzebne informacje.

Dodatkowo Tomek I Mikołaj cały czas czuwali przy nas sprawdzając, czy wspinamy się bezpiecznie i skutecznie. Osobiście jestem pod dużym wrażeniem ich spokoju i wesołego podejścia do wspinania. Atmosfera była luźna i pozytywna, co bardzo się przydało w uspokajaniu naszych emocji po trudnych drogach.

A dla tych, co też chcą spróbować tej przygody wspinania na piaskowcowe turnie zapraszam do współpracy z Mikołajem, Tomkiem i szkołą Tricamp oraz Sławkiem. A już za rok widzimy się ponownie w Adrszpaskim wspinaczkowym raju.


tekst: Ania Szymańska


Środa z WKW – Prelekcja 16.10.2024 godz. 19:00

Zapraszamy na kolejną prelekcję dla członków WKW w środę(16.10.2024) o godzinie 19 w siedzibie klubu(Wrocław, Sokolnicza 40/1). Tym razem naszym prelegentem będzie Karol Adamski, który zabierze nas w świat najwyższych gór, w Himalaje.


Finał Ligi Tradowej 18-20 październik 2024 w Mniszkowie!

Zapraszamy wszystkich do udziału w tegorocznym Finale Ligi Tradowej WKW. 

Tradycyjnie już, spotykamy się w Stodole Fundacji Czarodziejska Góra w Mniszkowie, w dniach 18-20 października. Czeka na Was moc atrakcji. Kto był w zeszłym roku, ten wie – tego wydarzenia nie można przegapić.

Program wydarzenia

piątek 18.10.2024od godz. 18.00Przyjazd uczestników i uczestniczek do obiektu.
godz. 20.00Prelekcja: Oswald Rodrigo Pereira – MAD Ski Project 2024: Makalu i Kanczendzonga.
godz. 21.30Integracja przy kominku.
sobota 19.10.2024Maraton Tradowy:
godz. 8.00Otwarcie biura na Przełęczy Karpnickiej.
godz. 8.30Odprawa i wręczenie kart startowych.
godz. 9.00Oficjalny start Maratonu Tradowego (Przełęcz Karpnicka).
godz. 15.30Zakończenie Maratonu Tradowego (koniec czasu na wprowadzenie turni).
godz. 16.30Meta Stodoła Czarodziejska Góra w Mniszkowie (czas na powrót).
Finał Ligi Tradowej:
od godz. 17.00Grill/ognisko.
godz. 18.00Finał Maratonu Tradowego – wręczenie nagród.
godz. 18.30Finał Ligi Tradowej – wręcznie nagród.
Super Finał Ligi Tradowej:
godz. 20.00Rywalizacja w zadaniu specjalnym od Krzyśka Zabłotnego i Wild Country.
godz. 21.30Wręczenie nagród za Super Finał.
od godz. 22.00Integracja i zabawa z DJ.
niedziela 20.10.2024godz. 9.00 -15.00Warsztaty: Autoratownictwo z Krzyśkiem Zabłotnym. Zbiórka: parking pod Schroniskiem Szwajcarką.
godz. 10.00 -16.00Warsztaty: Klinowanie w rysach i przerysach z Michałem Kajcą. Zbiórka: Rudawy, Skała Malinowa.
godz. 10.00 -16.00Warsztaty: Stanowiska asekuracyjne z Tomaszem Klisiem. Zbiórka: informacja u Instruktora.

Zaczynamy w piątek wieczorem. Czekamy na Was od 18-nastej w Mniszkowie. Na ten wieczór zaplanowaliśmy prelekcje, które poprowadzą niezwykli goście i podzielą się z nami swoimi wspinaczkowymi doświadczeniami i przeżyciami. 

Pierwszym prelegentem będzie Oswald Rodrigo Pereira – filmowiec, reporter i himalaista, uczestnik dziewięciu wypraw w Himalaje i Karakorum, autor filmów dokumentalnych i reportaży. Wszedł na pięć ośmiotysięczników bez wspomagania się dodatkowym tlenem. Członek Klubu Wysokogórskiego Sakwa. Podzieli się z nami wrażeniami z „MAD Ski Project 2024: Makalu i Kanczendzonga”, czyli wyprawy z tego roku w zespole z Bartkiem Ziemskim na dwa ośmiotysięczniki, Makalu i Kanczendzongę. Polacy weszli na piąty wierzchołek ziemi 12 maja, bez korzystania z dodatkowego tlenu z butli i bez personalnego wsparcia Szerpów. Bartek Ziemski zjechał ze szczytu na nartach. Oswald dokumentował ten wyczyn filmowo i fotograficznie. 27 maja Polacy stanęli na szczycie Kanczendzongi jako pierwsi w sezonie po samotnym i wyczerpującym ataku. Bartek zjechał z niego na nartach, stając się pierwszą osobą w historii, która tego dokonała. Oswald sfilmował zjazd, po czym rozpoczął 25-godzinne zejście do najwyższego Obozu, zaliczając po drodze nocny biwak.

W sobotę o godzinie 09 startujemy z Maratonem Tradowym, czyli towarzyską rywalizacją, w której zespoły wspinaczkowe będą zdobywać największą liczbę turni w Rudawach Janowickich (turnie, które biorą udział w rywalizacji, będą wyszczególnione i podane w dniu zawodów). Turnie można pokonać najprostszą drogą tzw. “wejściówką” lub drogą tradową, za którą będą przyznawane dodatkowe bonusy punktowe. Wygra zespół, który zdobędzie jak najwięcej punktów. Aby wziąć udział w Maratonie, należy zgłosić zespół oraz opłacić symboliczne wpisowe. Każdy zespół otrzyma mailowo dodatkowe informacje odnośnie rywalizacji. Na mecie, czyli w Stodole na uczestników i uczestniczki będzie czekała sławna zupka regeneracyjna Krzycha. 

To nie koniec sobotnich atrakcji! O godzinie 18 spotykamy się na wręczeniu nagród Maratonu Tradowego, a o godzinie 19 zaczynamy wręczenie nagród za tegoroczną Ligę Tradową WKW. I tu będzie czekała wielka niespodzianka szykowana przez Krzyśka Zabłotnego i utrzymywana w największej tajemnicy, nawet przed samym Zarządem! Warto przypomnieć o dodatkowych nagrodach od naszych sponsorów, które rozlosujemy wśród uczestników i uczestniczek Ligi Tradowej, którzy będą obecni tego dnia w Mniszkowie. Nie pozwolimy Wam szybko uciec do śpiworków. Po głównych wydarzeniach tego wieczora będzie czekał na Was grill pełen smakowitości, integracja przy kominku oraz na parkiecie przy djskich setach. 

W niedzielę dla osób, które będą miały siły i chęci, mamy ofertę warsztatów doszkalających umiejętności wspinaczkowe. Przygotowaliśmy dla Was 4 różne tematyczne warsztaty, które zostaną przeprowadzone przez wykwalifikowaną kadrę instruktorską (można zapisać się tylko na jeden warsztat). Czeka na Was autoratownictwo, klinowanie w rysach i przerysach, budowanie stanowisk asekuracyjnych oraz pierwsza pomoc w skałach. Na każdym warsztacie jest ograniczona liczba miejsc, więc warto pospieszyć się z decyzją. Osoby, które nie wezmą udziału w warsztatach, zapraszamy do wspinania towarzyskiego we własnym zakresie. 

Klikajcie w linki do formularzy zapisów, rezerwujcie sobie weekend z WKW i widzimy się w Mniszkowie! Czekamy i liczymy na Waszą obecność.

Noclegi w Mniszkowie: 

  • łóżko – 24 miejsca. Koszt – 35 zł/osoba/doba 
  • gleba – koszt 25 zł/osoba/doba

Maraton Tradowy: 

  • wpisowe – 30 zł/zespół 

Warsztaty: 

  • Autoratownictwo, prowadzący Krzysztof Zabłotny – max 10 osób, koszt 120 zł/osoba 
  • Klinowanie w rysach i przerysach, prowadzący Michał Kajca – max 10 osób, koszt 120 zł/osoba 
  • Budowanie stanowisk asekuracyjnych, prowadzący Tomasz Kliś – max 10 osób, koszt 120 zł/osoba 

Rezerwacji dokonujemy w systemie rezerwacyjnym WKW.


Z taternickim pozdrowieniem, 

WKW Team 


Nasz męski event pt. „Chłopcy Tradowcy”

Ze względu na słabą aurę rozpoczęliśmy w sobotę, zamiast planowego piątku, co pokrzyżowało plany kilku osobom, które niestety nie mogły do nas dojechać. Powiem tak… żałujcie!

Zakotwiczyliśmy w 9up i agroturystyce u Zwierza – dzięki Panowie za fajny czas! Jak na taki wypad przystało rozpoczęliśmy od imprezy przy ognisku. Niekończące się górskie opowieści, wymiany doświadczeń, same dobre słowa o naszych żonach :-), a potem Zdzichu na gitarze!
Zeszło nam wiec prawie do 2 w nocy…

Poranny warun i nastroje zespołów walczących o “Złote Jebadełko” najlepiej opisuje ich nazwy… “Wszystko pod górkę”, “Zły warun” czy “Skalne glonojady”, to tylko niektóre z nich…

W każdym razie, ogarnęliśmy podział na zespoły i ruszyliśmy do boju. Powiem tak, dało się wspinać, ale nie było szalu:-) i w tym miejscu gratulacje za tradowe przejście za VI.1 dla Zdzicha i Stacha. Podobno ulepili dodatkowy chwyt z magnezji, ale komisja czystości stylu ich uniewninniła 🙂

Wróciliśmy do naszej bazy ok. 18:30, wyłoniliśmy zwycięzców, rozdaliśmy symboliczne dyplomy i ruszyliśmy na obiad do Mammarosy :-). Dwaj najtwardsi zawodnicy, Maciek i Marek, zostali do poniedziałku i w końcu zobaczyli co to słonce:-)

Poniżej wielcy wygrani zawodów o „ Zlote Jebadełko”:
Łącznie wystartowało 7 zespołów dwójkowych lub trójkowych.

I miejsce – “Nie mamy pomysłu na nazwę” – 56,5 pkt.

II miejsce – “Holm Security” – 40 pkt.

III miejsce – “Skalne glonojady” – 34,5 pkt.

Ze swojej strony dziękuję wszystkim za przybycie. Tych, którzy dojechać nie mogli, zapraszam na przyszły rok – męskich wypadów nigdy za wiele :-).

Dzięki dla Zwierza i Maćka!



Piotrek Piotrowski


Zgrupowanie WKW Szałasiska 28.07-04.08 [relacja]

W niedzielę 28 lipca 2024 po południu spotkaliśmy się na parkingu na Palenicy Białczańskiej. Po rozdaniu klubowych koszulek udaliśmy się w górę w kierunku naszego obozu- bazy PZA na Polanie Szałasiska. Na miejscu ciepło przyjął i zakwaterował nas w namiotach taborowy Kuba – człowiek legenda tego miejsca.

Wieczór spędziliśmy wspólnie na integracji i wyborze celów wspinaczkowych na nadchodzący dzień. W poniedziałek zaczęliśmy prężnie działać. Część ekipy poszła na Mnicha, część na Kopę Spadową i dwa zespoły na Grań Żabiej Lalki. Spręż był na najwyższym poziomie, więc wszyscy wrócili ze zdobytymi celami. Szczęście nie dopisało jedynie Maćkowi i Sylwkowi, podczas zejścia doznali urazów nóg, co postawiło pod znakiem zapytania ich dalsze wspinanie podczas tego wyjazdu…

We wtorek znów obudziła nas lampa, więc kto sprawny, ten korzystał z dobrego warunu. I tym razem były zespoły, które wybrały się na Mnicha, Kopę i Czołówkę Mięgusza. Łupem Michała i Borka padło Zacięcie Kosińskiego, a Gosi i Marcina – droga Skłodowskiego.

Wszyscy wróciliśmy w świetnych nastrojach, więc wieczorna integracja udała się wyśmienicie i trwała do późnych godzin nocnych. Środa znów słoneczna! Większość twardo ruszyła cisnąć drogi, a tylko kilka osób zostało w obozie na zasłużony rest lub rehabilitację. Tego dnia Arkowi i Profesorowi udało się zrobić Schody do nieba na Kazalnicy Mięguszowieckiej. Działaliśmy też na Czołówce Mięgusza, gdzie Kamila z Afro pokonali Greystone, a szybka trójka Marta, Kevin, Dominik – Starek-Uchmański z nieplanowanym kreatywnym wariantem za ok. VII.

Wieczorem śmiechom i pogaduchom nie było końca, tym bardziej, że dołączyła do nas zaprzyjaźniona ekipa, która wspomogła zbolałe osoby profesjonalnymi masażami 🙂 . W czwartek zapowiadane były opady, więc większość grupy postanowiła zrobić rest, którym tak naprawdę zakończyła wyjazd, bo pogoda miała już całkiem popsuć się od piątku.

Tylko Asia i Dominik twardo wybrali się na Czołówkę Mięgusza, gdzie udało się im zrobić kombinację Szarego Zacięcia z Greystone. Na szczęście deszcz zaatakował dopiero w zjazdach 🙂 Pogorszenie pogody i zapowiadane silne opady zmusiły nas do skrócenia zgrupowania, jednak te 4 intensywne dni wspinania i integracji dały nam porządny zastrzyk energii i endorfin. W końcu w Tatrach o 4 pełne dni lampy niełatwo!

Podziękowania dla świetnej ekipy, w której, poza chęcią wspinu, nie zabrakło życzliwości i wsparcia w stosunku do mniej doświadczonych czy poszkodowanych współuczestników. Przebywać z takimi ludźmi to naprawdę czysta przyjemność 🙂

Do zobaczenia za rok!


tekst: Asia Bartel


Uszba – czyli w kraju psów, krów i koni…

Na przełomie czerwca i lipca ekipa WKW w składzie: Aga Kania, Andrzej Sendecki, Piotr Matuszkiewicz i Łukasz Ślęzak, działała na gruzińskim Kaukazie.

Impuls do planowania wyjazdu dała Aga. Szczur poparł pomysł swoim kaukaskim doświadczeniem z wcześniejszych podróży. Rutek, chargé d’affaires doradcy wyprawy, zasugerował możliwości i opcję.

Za główny cel obieramy Uszbę Północną, drogą klasyczną 4696m n.p.m. (rosyjska wycena 4B). Największe wyzwania przed nami to działanie w izolacji, duże połacie relatywnie łatwego terenu w znacznej ekspozycji, długi i uszczeliniony lodowiec, a także zmienna, trudno przewidywalna pogoda.

Ramowy plan wyjazdu został stworzony. Kupiliśmy bilety… i w drogę.

Z Kutaisi podejmuje nas kurier, który ma przewieźć nas do Mestii, pomóc załatwić formalności związane z działaniem w strefie przygranicznej i pomóc w zakupie gazu.

Podróż mija sprawnie. Nierówności gruzińskich dróg i fantazję lokalnych kierowców łagodzimy lokalnymi napitkami.

Na drodze do załatwienia formalności ze Strażą Graniczną staje nam legendarna gruzińska gościnność. Postanawiamy obowiązki odłożyć na dzień późniejszy.

Kolejnego dnia rejestrujemy swoją obecność w lokalnym GOPRze. Nie udaje się natomiast załatwić pozwolenia od Straży Granicznej. Okazało się, że trafiliśmy do niewłaściwej strażnicy.

Od ratowników dowiadujemy się, że na naszej drodze jest jeszcze dużo śniegu. Na razie nie wiemy co to właściwie znaczy. Ja się mocno martwię, że nie mamy rakiet śnieżnych. Później się okaże, że zupełnie niepotrzebnie. Uzupełniamy zapasy i gaz, który bez trudu można dostać w Mestii.

Kolejnego dnia wyruszamy na wyjście aklimatyzacyjne. Celem jest okoliczny 3-tysięcznik – Gul-1.

Z Mestii ruszamy na lekko. Droga wiedzie przez malownicze Jeziorka Koruldi. Do celu docieramy wczesnym popołudniem. Ze szczytu rozpościera się niesamowity widok na Uszbę. Okolice wierzchołka są płaskie, więc bez problemu znajdujemy miejsce na namioty.

Popołudnie i noc spędzone na ok. 3tyś daje nam wstępną aklimatyzację. Rano niespiesznie się zbieramy. Uszba cały czas bacznie nas obserwuje.

Po zejściu do Mestii, dzień odpoczynku schodzi nam głównie na eksplorowaniu lokalnej kuchni.

Następnego dnia przejeżdżamy do Mazeri – wioski, z której rozpoczyna się podejście pod uszbiański lodowiec.

Po drodze załatwiamy formalności na posterunku Straży Granicznej. Nasza obecność zostaje zarejestrowana, dostajemy też papierowe zezwolenie. Wszystko odbywa się w miłej i luźnej atmosferze, niemniej obowiązek jest obowiązkiem. Pozwolenie będzie później sprawdzone.

Zostajemy poczęstowani bardzo dobrymi gruzińskimi słodyczami. Odwzajemniamy się “małpką” przywiezioną z Polski.

Umawiamy z naszym gospodarzem godzinę startu. I jesteśmy gotowi.

Kolejnego dnia rano ruszamy. Plecaki lądują na grzbietach koników, na chwilę udaje się to również Adze.

Początkowo podejście mija szybko. Zatrzymujemy się co chwilę, żeby przewodnik koni – Roman, mógł złapać oddech. Po drodze mijamy post Straży Granicznej. Strażnicy tylko pytają, czy mamy permit. Koniki dowożą nas na ok 2700m, później wory trafiają na nasze plecy.

Wznosimy się żmudnie metr po metrze. Towarzyszy nam przepiękny widok na wodospad Shdugra. Plecak ciąży, słoneczko praży. Część ekipy decyduje się na założenie ciężkich butów jeszcze przed wejściem na lodowiec. Wszystko po to, żeby się maksymalnie odciążyć.

Lodowiec jest bardzo długi – jakieś 6-7km.

W połowie drogi pierwsza niespodzianka. Na lodowcu nie jesteśmy sami. Mija nas ekipa Basków. Droga klasyczna o tej porze roku jest raczej rzadko chodzona, więc szansa na spotkanie innych zespołów była raczej jak trafienie szóstki w totka… a przynajmniej piątki.

Druga niespodzianka jest mniej niespodziewana. Baskowie zajmują swoimi namiotami platformę, którą my również rozważaliśmy jako potencjalne miejsce biwakowe. Sytuacja jest tym mniej komfortowa, że zaczyna padać deszcz.

Nasz plan, żeby biwakować na wysokości ok 3800m, wydaje się mocno nierealny. Podchodzimy jeszcze kilkaset metrów już w pełnym deszczu i rozbijamy się w pierwszym dogodnym miejscu na lodowcu (ok. 3200m n.p.m.). Rozbijamy się w pośpiechu i próbujemy schronić przed deszczem.

To jest ten moment, kiedy decyzja o tym, żebyśmy z Andrzejem mieli osobne 2-os namioty, wydaje się bardzo trafna. Trochę więcej do niesienia, ale komfort robienia dowolnego bałaganu w namiocie jest bezcenny (zwłaszcza przy mokrych ciuchach).

Po średnio komfortowej nocy (wszystko mokre lub zawilgocone), niespiesznie zbieramy się do dalszej drogi. Zostawiamy duży depozyt i już ze znacznie mniejszymi worami zaczynamy podchodzić.

Nasz cel na dzisiaj to Uszba Plateau na wysokości 4200 metrów. Mamy do przejścia 1000m przewyższenia w trudnym i stromym lodowcu. Początkowo sprawnie nabieramy wysokości.

Im wyżej tym wolniej, głównie przez konieczność ostrożnego przekraczania szczelin lub obchodzenia ich po skale.

Okazuje się również, że lodowiec bardzo szybko dostaje dużo słońca. Końcowe metry wleką się niemiłosiernie. Słońce daje się we znaki, śnieg jest brejowaty. Jeden krok w dół… dwa w górę…

W końcu docieramy na upragnione Uszba Plateau. Miejsce jest bardzo dogodne do biwakowania.

Sprawnie ogarniamy obóz. Reszta dnia upływa pod znakiem gotowania i picia. Poprzez inReach’a dostajemy kolejne aktualizację pogody. Następny dzień zapowiada się obiecująco.

Po zaskakująco dobrze przespanej nocy, zbieramy się do natarcia. Zdecydowaliśmy, że ze startem chcemy poczekać na brzask, tak, aby pierwszych fragmentów drogi nie iść po ciemku. Początek to łatwe, ale bardzo strome pola śnieżno-lodowe.

Baskowie, wystartowali za wcześnie i czekają przy naszych namiotach na pierwsze promienie słońca.

Bez problemów przechodzimy przez Poduszkę i atakujemy pierwsze trudności – Skały Nastenki. Jest to ścianka lodowa wyprowadzająca na małą skalną grań. Lód jest bardzo twardy, przykryty warstwą śniegu.

Prowadzący ma nieznacznie łatwiej, bo bardziej idzie po śniegu niż po lodzie. Z drugiej strony, musi dokopać się do lodu, żeby założyć asekurację. Okazuje się, że tylko Andrzej ma dziabkę z łopatką. Pozostali kopią czym mają.

Po wyjściu z lodu wchodzimy na skalną grań. Grań jest łatwa, ale bez asekuracji… nie mamy friendów.

Sprawnie przechodzimy trudności i zaczynamy wspinać się 70º polami lodowymi. Szybko nabieramy wysokości. Warunki są praktycznie idealne. W międzyczasie otrzymujemy aktualizację pogody. Popołudniu możliwa jest burza. No cóż…  szybciej wspinać się nie da… Będziemy decydować później.

Wyjście z pól lodowych na grań sprawia nam sporo trudności. Teren jest bardziej spionowany, a lód jest bardzo twardy. Główna grań jest już na wyciągnięcie ręki, a tam już będzie dużo łatwiej.

Dość niespodziewanie lód przechodzi w kiepskiej jakości, pudrowaty, przepadający śnieg. Wychodzimy na grań i… mijamy się z wycofującymi się Baskami. Warunki na grani są bardzo słabe. Jest mocno zaśnieżona.

Śnieg jest bardzo kiepskiej jakości, praktycznie uniemożliwiając sprawne i bezpieczne wspinanie.

To jest właśnie ta duża ilość śniegu o której wspomniał ratownik kilka dni wcześniej. Do szczytu mamy teoretycznie tylko ok 200m w pionie, ale grań jest długa. Nad nami wisi również widmo nadchodzącej burzy. Z bólem serca zarządzamy odwrót.

Pierwszy zjazd robimy z szabli, kolejne już z Abałaków. Bez problemów docieramy do Poduszki. Pomimo tego, że nie byliśmy na szczycie, daje o sobie znać zmęczenie.

Namioty widać już w oddali, a przed nami jeszcze jeden łatwy, ale nieasekurowalny odcinek.

Szczęśliwie docieramy do namiotów.

Następnego dnia zbieramy się do zejścia. Po południu ma przyjść załamanie pogody. Okazuje się, że w ciągu ostatnich dwóch słonecznych dni, lodowiec bardzo się zmienił. Miejscami na nowo szukamy przejścia.

Na lodowcu mijamy resztki obozu – prawdopodobnie chorwackiej wyprawy z lat 70-tych. Wspinacze zostali wymieceni z lawiną ze ściany. Dwa ciała odnaleziono dopiero w 2013 roku. Lodowiec niechętnie oddaje to co wcześniej zagarnął.

Perspektywa jedzenia i przysłowiowej “piany” wcale nie przyspiesza zejścia. Wybór drogi przez rumosz jest zdecydowanie mniej wygodny i optymalny w porównaniu z drogą podejściową. Ma to swoje zalety.

Szczur znajduje fantastyczny artefakt – stalowy, rak, pewnie z połowy ubiegłego wieku. Świetna pamiątka.

Zmęczeni docieramy do postu Straży Granicznej. Tym razem musimy pokazać permit. Słowne zapewnienia nie wystarczą. Zostajemy poczęstowani pyszną miętową herbatą i winem. Poczęstunek generuje nowe pokłady sił. Docieramy do doliny, idealnie w czas.

Przy pierwszych zabudowaniach rozpoczyna się burza z gradem, która trwa przeszło godzinę.

Burze na Kaukazie to zupełnie inne doświadczenie.

Teraz praktycznie każdego popołudnia przechodzą intensywne burze. Dla nas to koniec wspinania. Pozostałe dni wykorzystujemy na zwiedzanie i relaks.

Specyfika i powaga działania na Kaukazie jest zupełnie inna niż w Alpach. Na Uszbie trudno trafić w warunki. Na początku lipca, lodowiec i pola lodowe są w relatywnie dobrych warunkach, grań natomiast – w bardzo wątpliwych.

W sierpniu – grań jest skalna, ale pola lodowe są znacznie trudniejsze, a lodowiec jest po prostu loterią.

Wyjazd ostatecznie kończymy “na tarczy”, ale doświadczenia zebrane na pewno zaprocentują. Dla mnie to na pewno przywitanie z Kaukazem, a nie pożegnanie. Jestem pewny, że ekipa już knuje plany na następny sezon.

Bardzo dziękujemy, wszystkim zaangażowanym, za wsparcie, a szczególnie:

Rutek – doceniamy wszystkie wartościowe rady i wsparcie sprzętowe.

Krzysiek – dzięki za prognozy pogody. Bardzo się przydały.


tekst – Łukasz Ślęzak


Höllental, czyli Jura na koksie.

Przerośnięta Jura lub Jura na koksie – te hasła towarzyszyły nam podczas wrześniowego zgrupowania w austryjackiej dolinie Höllental. Sam rejon, z pozoru przypominający Jurę Krakowsko-Częstochowską, pozytywnie zaskoczył nas różnorodnością formacji oraz ilością dróg o różnych stopniach trudności. W dolinie dominuje głównie sportowe wspinanie wielowyciągowe, jednak dlugość dróg sprawia, że przy wyborze odpowiednich celów, można zaplanować naprawdę ciekawe przejścia o górskim charakterze. Jednym słowem, jest to rejon marzenie, w którym każdy znajdzie cos dla siebie.

W dniu przyjazdu meldujemy się w schronisku Weichtalhaus, które znajduje się niedaleko wejścia do pobliskich dolinek i dlatego stanowi świetną bazę wypadową bez koniecznosci poruszania się samochodem. Miejsce pełne uroku nie tylko przez wzgląd na lokalizację. Atmosfera panująca w obiekcie, życzliwa obsługa i kuchnia oferująca kosmicznych rozmiarow Wiener Schnitzel czy zupę dyniową, sprawiają, że warto sie tu zatrzymać nie tylko na wspin.

Po zameldowaniu integrujemy się do późnych godzin wieczornych i planujemy cele wspinaczkowe na kolejny dzień, który pogodowo zapowiada się super. Prognozy jak na zamówienie – trzy z czterech zaplanowanych dni zgrupowania były słoneczne i prawie bezchmurne (na ostatni dzień spuśćmy kurtynę milczenia:D)…

Pierwszego dnia, nie tracąc czasu na rozwspin, wypoczęci i pełni zapału wyruszamy w pobliskie dolinki. I tu dla niektórych zderzenie z rzeczywistością i „przypominajka”, że jednak znajdujemy się w rejonie górskim, a rozeznanie podejścia i logistyka z tym związana liczą się zawsze, nawet jeśli rejon znany jest z krótkich podejść. Znajdowanie dróg od góry, czy telefony do znajomych działających na drogach obok, okazały się być skutecznie, ale na pewno nie jest to optymalna opcja podejścia pod ścianę. Lesons learned i już na kolejne dni dokładniej analizujemy wybrane cele wspinaczkowe. Mimo przeszkód, dzień owocuje w solidne przejścia, w tym najdłuższą drogę wyjazdu – 15 wyciągową Durststrecke o długości 600metrow!

Drugiego dnia zgrupowania nie zwalniamy tempa i dalej prężnie działamy. Przygodowo, bo po zmierzchu i w świetle czołówek, łupem pada najtrudniejszy wyciąg wyjazdu w wycenie 8- na drodze Die nächste Stufe. Po wspinie zasłużona integracja w schronisku, dużo śmiechu, dużo anegdot, wiwaty i oklaski dla powracających zespołów. Nawet śpiewane było, tak nam się integracja udała 😉

Trzeci dzień to dla większości kolejny dzien zmagań na drogach wielowyciągowych. Głównym celem stał się pobliski Wachthüttelturm i polecana droga Via Helma, która tego dnia biła rekordy popularnoslści dzięki wrocławskiej ekpie. Nieliczni zdecydowali się odpuścić wspianie i odpocząć na brzegu wijącej się w dolinie, krystalicznie czystej rzeki Szwarza. Z racji załamania pogody, które miało nadjeść nazajutrz, trzeci dzień był także dniem wyjazdu i powrotu do domu.

Dla wielu z nas był to pierwszy kontakt z austryjackim Höllental i zapewne nie ostatni. Wyjazd ten dostarczył nie tylko wielu wrażen, ale również ważnych lekcji dotyczących logistyki i przygotowania w kontekście wspinaczki wielowyciągowej.

Podczas zgrupowania działało 8 zespołów, przewspinalismy ponad 4600 metrów w pionie i załoilismy 19 dróg.
Jest moc!